انجمنهاي تخصصي آيه هاي زندگي http://www.azzahraqr.net/forum/ سایت تخصصی ارتباط قرآن و اهل بیت و معنویت در زندگی رومره بشر- آیه های زندگی- fa Sat, 04 Sep 2010 23:55:43 GMT vBulletin 60 http://www.azzahraqr.net/forum/images/W-ENTERv4.0/misc/rss.jpg انجمنهاي تخصصي آيه هاي زندگي http://www.azzahraqr.net/forum/ یا چراغ رمضان ! در من روشن باش... http://www.azzahraqr.net/forum/thread331.html Fri, 13 Aug 2010 13:26:15 GMT *چند وقت است چراغ شب من کم سوست* *رمضانی بوزان در دل من، یا دوست* *یا چراغ رمضان! در من روشن باش* *من کی ام غیر چراغی که شرارش اوست* *دیگران... چند وقت است چراغ شب من کم سوست رمضانی بوزان در دل من، یا دوست
یا چراغ رمضان! در من روشن باش
من کی ام غیر چراغی که شرارش اوست
دیگران در طلب دیدن ابرویش
بر سر بام شدند و روی من این سوست
دیگران در طلب ابروی ماه او
حجّت شرعی من رؤیت آن گیسوست
هر کجا می گذرم حلقه ی آن زلف است
هر کجا می نگرم گوشه ی آن ابروست
ماه من زمزمه در زمزمه پیش چشم
ماه من آینه در آینه رو در روست
ماه را دیدم و گفتم که صباح الخیر
ماه را دیدم و گفتم چه خبر از دوست؟
گفت من نیز به تنگ آمده ام از خویش
گفت من نیز برون آمده ام از پوست
تشنگانیم ولی تشنه ی دریاییم
در پی تشنگی ما همه جا این جوست
رمضان فلسفه ی گم شده ی بودا
رمضان زمزمه صبح و شب هندوست
رمضان هر رمضان بر لب ما حق حق
رمضان هر رمضان در دل ما هوهوست
گفت و آیینه ای از صبح و سلام آورد
گفتمش هر چه که از دوست رسد نیکوست
غنچه ی روزه ما در شب عید فطر
باز خواهد شد اگر این همه تو در توست
رودی از آینه کن جان مرا، یا عشق
رمضانی بوزان در دل من، یا دوست


علیرضا قزوه
 ]]> شعر سید http://www.azzahraqr.net/forum/thread331.html بهترین مخلوق http://www.azzahraqr.net/forum/thread330.html Fri, 13 Aug 2010 13:16:15 GMT تصویر: http://mastoor.ir/images/news/cage.jpg قفسم را مى‏گذارى در بهشت(1) تا بوى عطر مبهم دور دستى مستم كند؛ تا تنم را به ديواره‏ها بكوبم؛ تا...


قفسم را مى‏گذارى در بهشت(1) تا بوى عطر مبهم دور دستى مستم كند؛ تا تنم را به ديواره‏ها بكوبم؛ تا تن كبودم درد بگيرد و درد، نردبانى است كه آن سويش تو ايستاده‏اى براى در آغوش كشيدنم؛ اما من آدم متوسطى هستم و بيش از آن چه بايد، خودم را درگير نمى‏كنم؛ با هيچ چيز. در بهشت هم حسرتم را فقط آه مى‏كشم. تن نمى‏كوبم به ديواره‏ها كه درد، مرا به تو برساند.
·قفسم را مى‏گذارى در بهشت تا تاب خوردن برگ‏ها، تا سايه‏هاى بى‏نقص درختان انبوه، ديوانه‏ام كند؛ تا دست از لاى ميله‏ها بيرون كنم؛ تا دستم لاى ميله‏ها زخم شود و زخم، دالانى است كه در پايانش تو ايستاده‏اى براى در آغوش كشيدنم؛ اما من آدم متوسطى هستم و خود را درگير نمى‏كنم؛ با هيچ چيز. در بهشت هم هوسم را فقط نگاه مى‏كنم و دستم را زخمى هيچ آرزويى نمى‏كنم.

·با من چه بايد بكنى كه به ميله‏هايم، به فضاى تنگم، به ديواره‏ها، آن چنان مأنوسم كه اگر در بگشايى پر نخواهم زد؟(2) بال‏هايم چيده نيست؛ پايم به چيزى بسته نيست كه نيازى به اين همه نيست. در من خاطره درخت مرده است. آبى، رنگ امسال نيست و واژه آسمان، مرا ياد هيچ چيز نمى‏اندازد. من صحنه را سال‏هاست ترك كرده‏ام.

·صحنه آماده بود. گفتى تماشاگران بنشينند. رديف رديف؛ صف به صف؛ تماشاگران نشستند. رقباى من كه پيش از من براى نقش اول، انتخابشان كرده بودى و نتوانسته بودند و نكشيده بودند، نشستند. چشم دوختند به صحنه و من پشت پرده چه حالى داشتم.

كوه‏ها سر در هم، پچ پچ كنان؛ درياها دامن در دامن، غرّش كنان؛ فرشته‏ها بال دربال و آسمان آن بالا... نخوت از چشم‏هايشان مى‏باريد و هيچ كدام باور نداشتند كه كسى بتواند؛ كه كسى نقش اول باشد. وقتى كه آنها باخته‏اند؛ وقتى كه آنها كنار رفته‏اند.

گفتى: «وقتش نزديك است؛ آماده باش»! گفتم: «نه تنها من؛ نه فقط آنها كه آن سويند؛ تو حتى خودت هم مى‏دانى كه مى‏افتم؛ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً»(3) گفتى: «مى‏دانم آن چه نمى‏دانند؛(4) آماده باش»! يادم هست گريه مى‏كردم. شايد براى اولين بار. گفتى: «پرده بالا رفته است» و من هنوز گريه مى‏كردم.

كوه گفت: «اين كوچك»؟ آسمان گفت: «اين فرودست»؟ فرشته‏ها گفتند: «خون مى‏ريزد»!(5) و تو حتى خودت گفتى: «اين ستمكار نادان»!(6) و رقباى من همه خنديدند.

من ايستاده بودم آن وسط. روبه‏روى همه ذراتى كه براى من آفريده شده بودند و كنجكاوانه سرك مى‏كشيدند تا بدانند چرا برترم. ايستاده بودم آن وسط و خيلى ترسيده بودم. خودم حتى نمى‏دانستم ظالم و خونريزم؛ فراموشكار و عجول يا آن چيز ديگرى كه فقط او مى‏داند. ايستاده بودم تا روح دميده در من را تماشا كنند و شرم، روى پيشانى‏ام عرق مى‏كرد. شرم نقشى كه مى‏دانستم توانش در من نيست؛ نمايشى كه مى‏دانستم كار من نيست. لم نجد له عزماً در من تكرار مى‏شد. هزاران بار! و نمى‏فهميدم چرا با من چنين مى‏كند اگر دوستم مى‏دارد. تماشاى حقارت من و فرو افتادنم آيا لذتى دارد؟ و نيشخندهاى تمسخر بود كه از لب‏هاى ذرات مى‏باريد. حتى فكر كردم اين يك بازى است.(7) فكر كردم من مهره بازى شده‏ام، براى اين كه بخندند؛ براى اين كه... و نبود و صدايت آمد كه گفت: «بار را بگذاريد».(8)

ناگهان شانه‏هاى خردم سنگين شد. نفس در سينه هستى حبس بود. لب‏ها روى نيشخند، همان طور خشك شده بودند و من آن زير، آن پايين، رنجى سترگ را عرق مى‏ريختم. زانوانم آماده تاشدن بودند و فرو افتادن. گفتى: «حالا بيا»! نمايش، آغاز شده بود و نقش من - نقش اول - همين چند گام بود كه بايد بر مى‏داشتم. حتى ايستادن با آن فشار روى گرده‏ها ناممكن مى‏نمود؛ چه برسد به پيش رفتن.

تو گفتى: «بيا» و عجيب بود كه گفتم: «لبيك»! راه افتادم كه بيايم و همان لحظه زانوانم شكست و خاك را لمس كرد و خاك را لمس كردم. ذرات، خيره خيره مرا مى‏پاييدند. نفس در سينه هستى حبس بود. افتاده بودم آيا؟ تمام بود؟ رد شده بودم يا هنوز نمايش دنباله داشت؟ زانوانم را آهسته از خاك جدا كردم. دوباره برخاستم و بار هنوز آن جا بود؛ روى شانه‏هاى ترد من! عجيب بود؛ تا ايستادم، نيشخندها محو شد؛ نفس‏ها آزاد شد و ذرات فرياد زدند: «تبارك الله احسن الخالقين»!(9) فريادشان از صداى شكستن استخوان طاقت من زير ثقل بار بيشتر بود.

من گيج بودم. كجاى اين منظره رقت‏آور، اين همه با شكوه بود كه بر چشم‏ها و لب‏ها، حيرت و تحسين نشسته بود؟ عجيب بود كه تو دوباره گفتى: «بيا»! عجيب بود كه دوباره گفتم: «لبيك»! و باز مثل مورچه‏اى زير سنگينى نانى بزرگ‏تر از دهان خودش، افتادم و برخاستم؛ باز همهمه شد؛ باز گفتند: «تبارك الله»! من لاى همهمه‏ها، صدايت را شنيدم كه به همه‏شان گفتى: «اين بود آنچه مى‏دانستم.» و گيج‏تر شدم. افتادنم را مى‏دانستى يا برخاستنم را؟ نقش اول نمايشت همين بود؟ همين كه با اين كه مى‏دانم كه مى‏شكنم، بار را بر مى‏دارم؟ همين كه مى‏افتم و باز برمى‏خيزم؟ همين كه با تن نحيفى كه هيچ تناسبى با كوه ندارد، مى‏گويم لبيك؟ همين شكوه رنج سترگ من؟

·تماشاچيان هنوز نشسته‏اند؛ درست همان جا؛ ولى من صحنه را سال‏هاست ترك كرده‏ام؛ گريخته‏ام. آخرين بارى كه افتادم روى خاك، ديگر برنخاستم. تو مدام صدايم مى‏كنى كه بيايم جلو؛ كه اين صحنه را تمام كنم؛ ولى من...

·رمضان كه مى‏شود، صدايت را بلند مى‏كنى؛ بلند و بلندتر. من بيشتر و بيشتر پشت پرده پنهان مى‏شوم. تو هر رمضان، قفسم را مى‏گذارى در بهشت تا هوس كنم؛ ولى من... چرا رهايم نمى‏كنى؟ مى‏خواهم بچرم...

·من هيچ مولاى كريمى را بربنده زشتكارش صبورتر از تو بر خودم نديده‏ام! (10)


پى‏نوشت:
1. خطبه پيامبر پيش از ماه رمضان: اى مردم! همانا درهاى بهشت در اين ماه باز است.
2. مفاتيح الجنان، مناجات التائبين: فَمَا عُذْرُ مَنْ أَغْفَلَ دُخُولَ الْبَابِ بَعْدَ فَتْحِهِ.
3. طه (20)، آيه 115: وَ لَقَدْ عَهِدْنا إِلى‏ آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً.
4. بقره (2)، آيه 30: إِنِّي أَعْلَمُ ما لا تَعْلَمُونَ.
5. بقره (2)، آيه 30: قالُوا أَ تَجْعَلُ فِيها مَنْ يُفْسِدُ فِيها وَ يَسْفِكُ الدِّماءَ.
6. احزاب (33)، آيه 72: انّه كان ظلوماً جهولا.
7. مؤمنون(23)، آيه 115: أَ فَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً.
8. احزاب (33)، آيه 72: حَمَلَهَا الْإِنْسانُ.
9. مؤمنون (23)، آيه 14: فتبارك الله احسن الخالقين.
10. مفاتيح الجنان، دعاى افتتاح: فَلَمْ أَرَ مَوْلًى [مُؤَمَّلا] كَرِيما أَصْبَرَ عَلَى عَبْدٍ لَئِيمٍ مِنْكَ.



فاطمه شهیدی ]]> فروع دين سید http://www.azzahraqr.net/forum/thread330.html دگر بار رمضان، صیام و امساک. http://www.azzahraqr.net/forum/thread329.html Fri, 13 Aug 2010 12:21:39 GMT هو دگر بار رمضان، صیام و امساک. کهترین مرتبت صیام جوع است و عطش. آنگونه که به روز، گاه، موت به چشمان حیران روزه دار رخسار مینماید و به... هو

دگر بار رمضان، صیام و امساک.

کهترین مرتبت صیام جوع است و عطش. آنگونه که به روز، گاه، موت به چشمان حیران روزه دار رخسار مینماید و به گاه افطار و سد جوع جسم خاکی و روح متألم دگر بار طعم حیات همی چشد.


بسنده به همین مرتبت، وه بدین موجود که عجزخویش عیان بیند و قاهرانه بر آن مستولی شود.
 هموست که دانی به ادنی (پست ترین) مرتبت وجود است و عالی به مقام " او ادنی " (کنایه از بالاترین مرتبه وجود حاصل شده در معراج).


صیام تبادر فانی بودن کالبد خاکیست و ادراک معنای روح باقی. (" الانسان جسمانیت الحدوث و الروحانیت البقا " )


صیام رجز خوانی یقینیات است بر محسوسات. آنجای که لذت بردن از لذت نبردن معنا میگیرد .


صیام مجالی است که ترک آن کنیم که هماره همراه است و پیدا و جویای آن شویم که هماره همراه است و پنهان. ( چشم دل باز کن که جان بینی آنچه نادیدنیست آن بینی)

توکلت علی الله


]]> قطعه ادبي سید http://www.azzahraqr.net/forum/thread329.html ★*★*★ در حريم يار ، به شوق وصال ( ويژه نامه ماه مبارك رمضان ) ★*★*★ http://www.azzahraqr.net/forum/thread328.html Sun, 08 Aug 2010 18:45:05 GMT *تصویر: http://www.askquran.ir/gallery/images/5405/1_i49981673_59726_4a.gif تصویر: http://www.askquran.ir/gallery/images/5405/1_b_152.gif تصویر:...





ســـرآغـــاز گفتـــار نام خـداست
که رحمتگر و مهربان خلق راست

یا رب ز تو امروز، عطا می طلبم
هشیاری و بخششِ خطا می طلبم

مقبولی روزه و نمـــاز و طـاعـات
از درگـه لطفت، به دعـــا می طلبم



]]> مناسبتهای مذهبی منتظرظهور http://www.azzahraqr.net/forum/thread328.html