مکتبخانه ی صادق: خوش تیپ! – 575 روز پیش

[سید]

مرد از میان جمعیت سرک می کشید تا نگاهی به امام بکند. باورش نمی شد! قدش را کشید و دوباره امام را نگاه کرد. تا چشمش به امام افتاد، فوری سرش را به چپ و راست تکان داد و لب گزید و زیر لب 3 بار گفت:

«استغفرالله!»

انگشتش را بین دندانها گرفت و میان دوراهی تردید ماند که نکته ی مبهم ذهنش را به امام بگوید یا نگوید؟!
تصمیمش را گرفت. راه را از میان جمعیت باز کرد و با آرنج هر کس را به کناری می راند. به امام که رسید، پارچه ی سپید و لطیف لباس امام را گرفت و کشید.

-یابن رسول الله! یابن رسول الله!

امام متوقف شد. ایستاد و مرد را پشت سرش دید. لباس تیره ی خشنی پوشیده بود و از چشمانش سوال بیرون می ریخت. امام سلام گرمی کرد و لبخند زد.

مرد نفس زنان گفت:
-یابن رسول الله! این چیست که پوشیده ای؟

امام صادق دستی بر لباس کشید و با مهربانی گفت:
-این فُرقُبی (1) است! سپید و کتان است و به یک دینار خریدمش!

مرد چند بار پشت هم واویلا گفت و با عتاب (2) گفت:
-تو فرزند امیرمومنانی! علی که درود خدا بر او باد، کجا چنین جامه هایی به تن می کرد؟

امام تبسمی کرد و دست بر شانه ی مرد گذاشت و گفت:
-امیرالمومنین، در زمانی که می زیست جامه ای می پوشید که مناسب با همان زمان بود و اگر من نیز در روزگار خویش مانند او لباس می پوشیدم مردم می گفتند:
جعفر هم مثل عبّاد (3)، از ریاکاران است! (4)

پی نوشت:
1.فرقبی نام محلی است که جامه در ان جا دوخته شده بوده است.
2.سرزنش
3.عباد بن کثیر از فقیهان عصر امام صادق بود که سعی می کرد به همه درس بدهد، حتی به امام صادق (ع)!
4.سیره ی معصومین، سید محسن امین، ص 50 و 51