در آیینه زهد
زاهد آن فقیری نیست كه به دلیل ناتوانی خویش دنیا را نخواهد بلكه كسی است كه با وجود ثروت و امكانات، به زر و زیور دنیا دلبسته نباشد. زینب پاك در دامن مادری تربیت شد كه پوست گوسفند، فرش خانهاش بود و پدر بزرگوارش بارها كفش خود را پینه میزد و در زمان خلافت هرگز دو خورشت یكجا مصرف نكرد.
همسرش «عبدالله بن جعفر» از نیكان زمان و ثروتمندان آن عصر بود و در جود و بخشش مشهور به «ابوالمساكین» است. با این حال زینب سلام الله علیها برای خود هیچ اندوختهای نداشت و با دست خالی به كربلا به اسارت رفت و بازگشت.
امام سجاد(علیهالسلام) فرمود:
«زینب سلام الله علیها در زندگانی خود برای آیندهاش هیچ چیز ذخیره نكرد.»
او هجرت و شركت در حماسه كربلا و اسارت را بر ماندن در مدینه و زندگی در كنار شوهر و داشتن كنیزان و غلامان ترجیح داد و فریفته خوشی چند روزه دنیا نشد و نام خود را در كنار امام حسین(علیهالسلام) ثبت كرد، آگاهی داشتن آن بانو از حوادث كربلا، شهادت برادرش و اسارت خود، بر عظمت این زهد میافزاید.
وی دو فرزند خود را نیز به كربلا برد و آنها به شهادت رسیدند. با این كه علاقه مادر نسبت به فرزند امری ذاتی و فطری است وقتی كه آن دو به شهادت رسیدند برای این كه در صبر و ایمان او خللی پیدا نشود برای دیدن دو فرزند شهیدش از خیمهها بیرون نیامد.
او به زنان مسلمان آموخت به جای نظاره و تقلید زندگی دیگران و توجه به زیورهای دنیا و دل بستن به آنها باید دنیا را وسیله رسیدن به آخرت دانست و زخارف دنیا انسان را ابدی نمیكند و آنچه به انسان حیات جاوید میبخشد تكیه به معنویت است.
منبع:
مجله ماهنامه كوثر، شماره 6 ، حسین علوی مهر .
Bookmarks